Maja Sofia Stark była fenomenalną amatorką. Dorastała w małej, liczącej około ośmiuset mieszkańców nadmorskiej miejscowości Abbekås, w hrabstwie Skania. Zaczęła grać w golfa zainspirowana przez zakochanych w tym sporcie rodziców. W wieku 15 lat musiała wybrać między uczęszczaniem do szkoły specjalizującej się w muzyce lub w golfie, na szczęście decydując się na golfa. W 2016 roku dołączyła do szwedzkiej drużyny narodowej. W tym samym roku reprezentowała swój kraj na Drużynowych Mistrzostwach Europy Dziewcząt, na których Szwecja zdobyła srebro, a rok później złoto. Wkrótce była filarem drużyn, które wygrały Drużynowe Mistrzostwa Europy Kobiet w latach 2018, 2019 i 2020. Jej koleżankami z teamu były wtedy: Frida Kinhult, Sara Kjellker, Ingrid Lindblad, Beatrice Wallin i niebawem słynna Linn Grant, pierwsza w historii triumfatorka turnieju Scandinavian Mixed, organizowanego przez Ladies European Tour i DP World Tour, gdzie rywalizują ze sobą kobiety i mężczyźni. Maja była też członkinią drużyny Junior Solheim Cup w 2017 roku. W 2019 roku postanowiła spróbować swoich sił w europejskiej drugiej zawodowej lidze kobiet - LET Access Series, w dwóch startach zajmując drugie miejsca. Rozpoczynając swoją uniwersytecką przygodę na Oklahoma State University, sięgnęła po pierwsze zwycięstwo w lidze NCAA w zaledwie drugim występie, podczas 2020 Hurricane Invitational, dwa kolejne dorzucając w następnym sezonie. Pod koniec 2020 roku była częścią zwycięskiej drużyny międzynarodowej w Arnold Palmer Cup, która na polu Bay Hill Club& Lodge rozniosła ekipę amerykańską 40,5-19,5, wygrywając tam wszystkie trzy mecze parami i remisując pojedynek singlowy z Allyson Geer. W lipcu awansowała na szóste miejsce w światowym rankingu amatorskim, otrzymując zaproszenie na U.S. Women's Open jako jedna z dwudziestu najlepszych amatorek świata. W swoim debiucie wielkoszlemowym poradziła sobie wyśmienicie, zajmując trzynaste miejsce. Rok później, w legendarnym The Olympic Club była dziewiąta po trzech dniach, kończąc na miejscu szesnastym. Ewidentnie lubiła ten turniej.

Irlandzka trampolina

Do tej pory miała na koncie sześć zwycięstw na Ladies European Tour, w tym jedno zaliczane jednocześnie jako wygrana na LPGA, podczas 2022 ISPS Handa World Invitational. W turnieju, w którym w Irlandii Północnej na dwóch polach rywalizowało ze sobą 132 zawodniczki i 132 zawodników, pokonała pięcioma uderzeniami Amerykankę Allisen Corpuz, z wynikiem -20 ustanawiając rekord turnieju kobiet. Grała tam nie będąc jeszcze członkinią LPGA, a zwycięstwem zagwarantowała sobie jakże cenną przepustkę do najlepszej golfowej ligi kobiet. Niedziela była niezwykłym powrotem 22-letniej Szwedki. Stając na pierwszym tee w przedostatniej grupie kobiet, rozpoczynała finałową batalię dwa uderzenia za liderką po 54 dołkach - Amandą Doherty. Skończyła wszystko piorunującą rundą 63, -10, jej najniższym wynikiem w karierze, bez mrugnięcia okiem przyjmując natychmiastowe członkostwo LPGA. „To znaczy dla mnie wszystko. Po to tu przyjechałam. Chciałam tylko zwycięstwa. Byłam tak zdenerwowana. Nienawidzę kwalifikacji. To wspaniale, że nie muszę tego robić ponownie - powiedziała nawiązując do ominięcia ponownej wizyty w Q-School. - Czuję wielką ulgę. Myślę, że tak, jeszcze się nie uspokoiłam, jestem po prostu super, superszczęśliwa. W końcu mogę grać w LPGA i właśnie tam chcę być”.

Bezbłędna runda finałowa rozpoczęła się od sześciu birdie na pierwszych dziewięciu dołkach i prowadzeniu na półmetku z przewagą trzech uderzeń nad resztą stawki. Cztery birdie, w tym trzy z rzędu na dołkach 12, 13 i 14, przypieczętowały zwycięstwo. Ostatnie 30 dołków rozegrała ze zgrozę budzącym wynikiem -15, na który złożyły się: jeden eagle, 13 birdie i zero bogeyów! Wyrównała tym samym największą przewagę zwyciężczyni w tamtym sezonie w lidze. „Starałam się nie oglądać tabeli wyników. Zwykle tak robię, ale teraz pomyślałam sobie, cóż, to mi nie pomoże, więc starałam się nie patrzeć. Potem chyba dostrzegłam kogoś z -13 i pomyślałam sobie: o, prowadzę. Ale na górze było nadal dość ciasno, a potem starałam się na to nie patrzeć. Weszłam na siedemnasty green i zobaczyłam, że prowadzę pięcioma punktami. Pomyślałam, wow, to jest fajne”.

Zawodniczka i caddy z pamiątkową flagą i cennym pucharem. Fot. Facebook U.S. Women's Open

Pierwszy triumf za Atlantykiem

Z jednym zwycięstwem na LPGA, wcześniej nie wygrała na amerykańskiej ziemi. 80. U.S. Women’s Open wydawał się całkiem dobrą okazją, żeby właśnie tam zadebiutować na liście triumfatorek w USA. Po trzech dniach prowadziła z wynikiem -7 i był to zaledwie drugi raz, kiedy objęła prowadzenie lub współprowadzenie w trzeciej rundzie turnieju LPGA, pierwszy raz od Buick LPGA Shanghai w 2023 roku. W niedzielę zaliczyła trzy birdie i trzy bogeye, w tym dwa na ostatnich dwóch dołkach. Pod koniec było więc dość nerwowo, jednak nie przeszkodziło to w pokonaniu reszty stawki z przewagą dwóch uderzeń, przed Japonką Rio Takedą i aktualnie wciąż najlepszą golfistką świata – Nelly Kordą.

Stark zdobyła swoje pierwsze trofeum wielkoszlemowe i dołączyła do Anniki Sorenstam i Liselotte Neumann jako trzecia Szwedka, która wygrała U.S. Women’s Open. „Nie, niezupełnie – komentowała ze śmiechem, gdy zapytano ją podczas ceremonii wręczenia trofeum, czy kiedykolwiek marzyła o czymś tak wielkim. - To jest takie nierealne i wydawało się, że to było tak odległe zaledwie kilka tygodni temu. Jeszcze w zeszłym tygodniu moja pewność siebie była tak niska, a potem wyjątkowa przyjaciółka powiedziała, że muszę być pewna siebie. Muszę ufać sobie i to właśnie staram się robić. Staram się, abym ja i wszyscy w moim zespole byli dumni”.

Wielkie poprzedniczki

Dwie wielkie mentorki - Neumann i Sorenstam - wspierały Maję przed finałem, życząc powodzenia i dopingując ją w wiadomościach tekstowych. Maja nie zawiodła ich nadziei, zostając szóstą Szwedką, która zdobyła trofeum wielkoszlemowe, dołączając do Neumann, Sorenstam, Helen Alfredsson, Anny Nordqvist i Pernilli Lindberg. Jest też pierwszą Szwedką która podniosła trofeum wielkoszlemowe od czasu Anny Nordqvist, wygrywającej w AIG Women’s Open w Carnoustie w 2021 roku. Jest również trzecią zawodniczką ze Szwecji, która zwyciężyła w tym sezonie na LPGA, dołączając do Madelene Sagstrom, T-Mobile LPGA Match w Las Vegas, oraz Ingrid Lindblad, zdobywającej swoje pierwsze trofeum podczas JM Eagle LA Championship, która cieszyła się zwycięstwem Mai na ostatnim greenie w Wisconsin.

Dzięki czekowi opiewającemu na gigantyczną, zwłaszcza jak na kobiecy golf, kwotę 2,4 miliona dolarów, 25-latka niemal podwoiła swoje zarobki w karierze, które przed tygodniem w Erin Hills wyniosły łącznie 2,8 miliona dolarów. Teraz jest siódmą najlepiej zarabiającą Szwedką w historii LPGA, z 5247784 dolarów. Zapytana, jak planuje je wydać, nie była pewna, co zrobi z taką górą pieniędzy. „Nawet o tym nie wiedziałam - przyznała z uśmiechem na temat kwoty na jej czeku. - Może wyprowadzka z mojego mieszkania typu studio to jedno. Nie wiem. Jestem bardzo zadowolona z tego, co teraz mam w życiu. Myślę, że samo zapewnienie sobie bezpieczeństwa na przyszłość sprawia, że jestem bardzo szczęśliwa”.

Kasia Nieciak

7-krotna ubiegłoroczna triumfatorka Nelly Korda, wciąż bez wygranej w tym roku. Fot. Facebook U.S. Women's Open