Kraj wielkich talentów

AMERYKA

Dzięki nowemu systemowi kwalifikacji (trzy miejsca dla gospodarzy najbliższego mundialu, a także aż pięć kolejnych z regionu) strefa CONCACAF, czyli Ameryka Północna, Środkowa i Karaiby, będzie miała nadzwyczaj szerokie grono przedstawicieli. Dzięki temu na mundialu może pojawić się także kraj, który nigdy na nim nie był, a choć należy do CONCACAF, geograficznie leży w… Ameryce Południowej. Chodzi o Surinam.

Potęga bez potęgi

Surinam, Gujana i Gujana Francuska jako kraje, w których hiszpański nie jest językiem urzędowym, nie rywalizują w eliminacjach z tamtejszymi latynoskimi potęgami. Surinam – jako kolonia holenderska do 1975 roku – futbolowo przysłużył się europejskiemu krajowi, do którego należał. Teraz ma szansę na pierwszy występ w dziejach na własny rachunek. Korzysta z szerokiej diaspory piłkarzy grających na co dzień w Europie. Gdyby tak było wcześniej, z pewnością byłby wręcz światową potęgą. Ale nie było. Dlaczego?

Niespełna 600-tysięczny kraj to miejsce, które wydało na świat wielu... ojców wybitnych piłkarzy. Tak było w przypadku choćby Ruuda Gullita i Franka Rijkaarda. Obaj z Holandią zdobywali mistrzostwo Europy w 1988 roku, a z Milanem choćby Puchar Europy. Z kolei Clarence Seedorf, Edgar Davids, Michael Reiziger, Winston Bogarde i Patrick Kluivert wygrywali z Ajaksem Ligę Mistrzów w 1995 roku, a Jimmy Floyd Hasselbaink był gwiazdą Premier League.  W obecnej reprezentacji Oranje grają takie gwiazdy surinamskiego pochodzenia jak Virgil van Dijk, podpora obrony, a także Steven Bergwijn czy Denzel Dumfries. Gdyby ułożyć jedenastkę wszech czasów piłkarzy urodzonych w Surinamie albo z niego się wywodzących, przyprawiałaby o zawrót głowy. 

Kluczowa decyzja

W holenderskiej ekstraklasie występowało już około 200 piłkarzy z tego kraju. Pierwszym Surinamczykiem, który zagrał w lidze holenderskie, był Andre Kaperveen, po powrocie… skazany za krytykę władz na śmierć po zamachu stanu w Surinamie w 1982 roku i zamordowany. Wcześniej, po fali masowej emigracji w 1975 roku, kraj wydał jednak surowy zakaz reprezentowania każdemu obywatelowi, który wyjechał w poszukiwaniu lepszego życia do Holandii. 

Dziś jest już inaczej, choć Surinam dla utalentowanych piłkarzy z tego kraju nadal nie jest pierwszym wyborem. Zdecydowaną większość reprezentacji stanowią dziś już jednak piłkarze urodzeni w Holandii. Wyjątkiem jest Gleofolo Vlijter, który dorastał w Surinamie.  Wszystko zmieniła jedna decyzja: przed Złotym Pucharem CONCACAF 2021 rząd Surinamu zaczął wydawać piłkarzom paszporty bez konieczności zrzekania się drugiego obywatelstwa.

Teraz Surinam ma jednak szansę na pierwszy awans w dziejach. Reprezentację prowadzi Stanley Menzo, mający miejscowe korzenie, znany w przeszłości bramkarz Ajaksu i reprezentacji Holandii. Bronić strzałów uczył się jeszcze w stolicy Paramaribo. Jego drużyna zajmuje pierwsze miejsce w grupie A, a kiedy państwo będziecie czytać te słowa, będzie właśnie po rozegranym tej nocy meczu na szczycie z Panamą (wynik w następnym numerze).

Futbol a alimenty

Ostatnie mecze strefy CONCACAF wywołały emocje nie tylko sportowe. Na Estadio Nacional w San Jose, stolicy Kostaryki, gospodarze podejmowali Nikaraguę. Wygrali dość wysoko, ale w przerwie w szatni gości pojawiła się policja, która miała nakaz… aresztowania jednego z piłkarzy! Sprawa dotyczyła toczącego się postępowania sądowego w związku ze sprawą o… alimenty. Nazwisko piłkarza nie zostało ujawnione, ten wpłacił jednak od razu część należnej kwoty i zadeklarował, że resztę uiści po meczu. Czy tak się stało, nie wiemy.

(pacz)

1:0 - Rivas (18), 2:0 - Lozano (26), 3:0 - Quioto (40)

1:0 - Martinez (12), 1:1 - Arteaga (26), 2:1 - Martinez (28), 3:1 - Ugalde (49), 4:1 -Calvo (90+4)

Grupa C strefy CONCACAF