3. Jagiellonia Białystok

STRZELCY (56)

PLUS

Jest stabilizacja

Nie brakowało w historii piłki nożnej jednorocznych wyskoków zespołów, które w kolejnym sezonie nie były w stanie nawiązać do osiągniętego sukcesu. Wicemistrz Polski z Wrocławia pożegnał się z ekstraklasą, Piast Gliwice po mistrzostwie także nawet nie zbliżył się do takiego wyniku. Jagiellonii jednak udało się utrzymać na szczycie i zdobyć tylko 2 punkty mniej niż przed rokiem. Rywale byli mocniejsi, trudniej było o obronę tytułu, a należy pamiętać, że jesień w wykonaniu Dumy Podlasia była najintensywniejsza w historii jej istnienia! Białostoczanie jako „zieloni” w tym temacie znakomicie radzili sobie z grą na dwóch, a nawet trzech frontach. Nie spękali i kontynuowali to, co robili najlepiej. Brawa należą się nie tylko piłkarzom czy trenerowi Adrianowi Siemieńcowi, ale także działaczom, którzy potrafili zbudować odpowiednią kadrę.

MINUS

Tak kończyć nie wypada

Chwalimy Jagę za brązowy medal i podobny dorobek punktowy jak przed rokiem, ale należy zganić ją za to, że bez problemu... mogła osiągnąć rezultat zdecydowanie lepszy! Nie zapowiadało się na to, aby Duma Podlasia musiała drżeć o trzecie miejsce, a tymczasem o udział w europejskich pucharach walczyła w ostatniej kolejce z Pogonią Szczecin. Ekipa z Podlasia jednak w ostatnich 9 kolejkach wygrała... tylko dwa razy.  W ekstraklasie niespodziewane serie są na porządku dziennym, ale Jagiellonii tak grać po prostu nie wypada, jeśli chce się myśleć o czymś więcej. Żeby było śmieszniej – na finiszu pokonała nie byle kogo, bo Legię i Raków, a w obu przypadkach nastąpiło to w delegacji! Ostatnia wygrana u siebie nastąpiła w meczu z... Lechem. W tych dziewięciu meczach Jaga mogła zdobyć 27 punktów, a zgarnęła tylko 10. Zgubiła 17 „oczek”, a do mistrza Polski straciła ich dziewięć. To można było dogonić.