„Wujo” wojownik

REPREZENTACJA

Droga do najważniejszej drużyny w kraju najczęściej składa się ze śladów pozostawionych w reprezentacjach rocznikowych. Oskar Wójcik nie zostawił ani jednego, a rok temu nie znali go nawet wszyscy kibice Cracovii...

Jest takie zdjęcie z 31 sierpnia ubiegłego roku, po meczu Krakowian z Legią. Obok siebie stoją Wójcik w koszulce Tarnovii, Mateusz Klich w trykocie Cracovii i Bartosz Kapustka w stroju stołecznej drużyny. Wcześniej poświęcili sporo czasu na rozmowy, rozdawanie autografów i zdjęcia z młodymi zawodnikami Tarnovii. To właśnie tam stawiali jedne z pierwszych piłkarskich kroków. Tam wypatrzyli ich skauci Cracovii, w której zadebiutowali w ekstraklasie.

Nie odpuścił

Panowie „K” pod Wawelem przyjęli pierwsze powołania do reprezentacji, a niedługo po debiucie zostali wytransferowani za granicę. Pan „W” - rocznik 2003 - podąża dużo bardziej krętą drogą. Drogą, która w ostatnim roku zaczęła się prostować i poszerzać. Już ma powołanie od Jana Urbana na spotkania z Ukrainą i Nigerią, dużą szansę na debiut w przebudowywanej drużynie narodowej i zagraniczny transfer.

Rok temu jego największym sukcesem w seniorskiej piłce był awans z rezerwami Cracovii z IV ligi. - Kiedy się rehabilitowałem, jeden doktor zapytał mnie: „po co tak ciężko trenujesz, skoro już nigdy nie wrócisz na poziom, na którym chcesz być, ponieważ masz tak zniszczone kolano”. Odpowiedziałem, że zawsze będę wierzył, że profesjonalnie zagram w piłkę - tak Oskar Wójcik opowiadał o swojej walce, o powrocie po dwóch poważnych kontuzjach. Nie odpuścił i dziś wie, że było warto.

Zawsze na maksa

- Wiedziałem, że Oskar to klasowy zawodnik, ale dopiero jak poznałem go osobiście, zobaczyłem jak bardzo. Całą drugą połowę miał podbite oko i nic na nie nie widział. Każdy kto grał w piłkę, wie jak trudno wtedy rywalizować -powie po debiucie w Cracovii trener Bartosz Grzelak.

Po przerwie spowodowanej nadmiarem kartek środkowy obrońca wrócił do gry ze specjalną maską. W spotkaniu kończącym rozgrywki z Koroną Kielce wyszedł bez atrybutu Zorro. - Musiałem ją wyrzucić, bo strasznie mi przeszkadzała. Po prostu lekko zaryzykowałem, bo już nie mogę w niej wytrzymać – przyznaje „Wujo”.

Podbite oko było efektem walki z przeciwnikiem. W tej sytuacji to Wójcik był poszkodowany, ale wielokrotnie to starcie z nim kończy się nieprzyjemnie dla rywali. Sędziowie ukarali go dziesięcioma żółtymi kartkami, w tym siedmioma po zimowej przerwie. Więcej napomnień w ekstraklasie miał tylko Juljan Shehu z Widzewa Łódź.

O jeden krok za daleko

Przyznaje, że niektórych kartek mógł uniknąć, ale „taki już jest”. - Gram do końca, daję z siebie wszystko. Jestem zawodnikiem, który na boisku odda życie za Cracovię. Zawsze byłem jej kibicem i będę oddawał dla niej sto procent.

Po ostatnim meczu w 2025 roku uczucia do Cracovii poniosły go trochę za bardzo. Jego kolega z boiska, Irakijczyk Amir Al-Ammari, opublikował zdjęcie z imprezy zawodników. Pomocnik miał na głowie kibolską czapkę z przekreślonymi symbolami Wisły Kraków i Widzewa Łódź. Obok niego był uśmiechnięty od ucha do ucha Wójcik. Zdjęcie szybko zostało usunięte, ale w internecie nic nie ginie. Ówczesny prezes Mateusz Dróżdż ukarał zawodników. Musieli sprzedawać klubowe czapki w sklepie na stadionie i kupić ich dużą liczbę dla dzieci z sektora rodzinnego.

Największy sukces Elsnera

Czasem nasze życie zmienia jedna decyzja lub spotkanie. Dla Wójcika zmianą o 180 stopni było zatrudnienie w Cracovii trenera Luki Elsnera. Słoweńcowi nie udało się dokończyć projektu, ale odkrycie Wójcika będzie mógł sobie wpisać w CV pogrubioną czcionką. Rok temu obrońca grał w IV lidze, na piątym szczeblu. W dwa miesiące przeszedł drogę z piłkarza rezerw do wyróżniającej się postaci w ekstraklasie. - To jest człowiek, któremu zawdzięczam jak najwięcej. Bez niego nie byłoby mnie w tym miejscu. Wszystko, co osiągnąłem w tym sezonie, jest wyłącznie jego zasługą - mówi zawodnik Pasów. 

Elsner nie przywiózł za sobą czarodziejskiej różdżki. Co takiego się stało, że latem Wójcik wywalczył miejsce w składzie, a potem bronił tę decyzję swoją grą? Piłkarz podkreśla, że zawsze był pewny siebie, ale potrzebował większej szansy. Mniejsze dawali mu Michał Probierz i Jacek Zieliński, ale u nich nie zadebiutował w ekstraklasie. Pozwolił mu na to w marcu 2025 Dawid Kroczek. Był to jednak epizod. - W dwa miesiące nie stałem się dużo lepszym zawodnikiem. Po prostu potrzebowałem trenera, który na mnie postawi i mam nadzieję, że się odpłaciłem. Zawsze będę mu za to wdzięczny.

Michał Knura