Wojownicy z drugiej linii

Kacper URBAŃSKI
Data ur.: 7 września 2004
Miejsce urodzenia: Gdańsk
Wzrost/waga: 178/73
Dotychczasowe kluby: APLG Gdańsk, Lechia Gdańsk, Bologna FC, AC Monza, Legia Warszawa, Górnik Zabrze
Mecze/bramki w ekstraklasie: 31/3
Wartość rynkowa: 2 miliony euro
Kontrakt do: 30 czerwca 2028

Fot. Paweł Jaskółka/Pressfus.pl

Ciężka kontuzja, dwie operacje, żmudna rehabilitacja, długi rozbrat z piłką i powrót na boisko po rocznej przerwie w znakomitej dyspozycji – to chyba aż nadto wystarczające powody, by Radosław Murawski znalazł miejsce w naszej rubryce.

Sufit jest wysoko

- Miałem trudny moment, straciłem rok grania. Ale wrócił stary Radosław Murawski – taki, któremu nic nie dolega i nic nie przeszkadza, żeby być jak najlepszym i dawać z siebie sto procent na boisku. Natomiast ta moja najlepsza wersja jeszcze nie wróciła. Potrzebuję kilku meczów, żeby moje piłkarskie rzemiosło było na najwyższym poziomie. Wiem, ile mogę dać drużynie i wiem, że mój sufit jest wysoko - mówił po pierwszych występach w sezonie urodzony w Gliwicach 32-letni pomocnik Lecha, który jest niekwestionowanym liderem zarówno na boisku, jak i poza nim, a jego znaczenie dla Kolejorza jest niepodważalne.

Nie młody i nie stary

Wojownik drugiej linii Poznaniaków zdaje sobie doskonale sprawę, że znajduje się w wieku, w którym wielu pomocników osiąga najwyższy poziom dojrzałości boiskowej – mając z jednej strony odpowiednie doświadczenie, a z drugiej – wciąż sporo sił fizycznych. Już nie jest młodym talentem, a zawodnikiem świadomym, stabilnym w grze, wiedzącym jak najlepiej dla drużyny zarządzać meczem. Jest znany z dużej liczby odbiorów, skuteczności podań i wysokiej intensywności gry. Jak na defensywnego pomocnika czaruje nie tylko zaangażowaniem w defensywie, ale też mocnym udziałem w kreowaniu akcji ofensywnych.

Pewniak w reprezentacji i nagle... rezerwowy

Z podobną „laurką” ruszał w drogę po piłkarskie „złote runo” jeden z największych polskich talentów, Kacper Urbański. Debiut w seniorskiej reprezentacji Polski zaliczył podczas towarzyskiego starcia z Ukrainą w 2024 roku (asysta). Następnie został powołany na mistrzostwa Europy i wystąpił we wszystkich trzech meczach fazy grupowej. Był również pewniakiem kadry podczas Ligi Narodów 2024. Gdy jednak 11-krotny reprezentant Polski dołączył latem do ekipy z Zabrza, był już piłkarzem po przejściach. W Bolonii stracił miejsce w składzie, później nie zdołał przebić się na wypożyczeniu do Monzy, a w Legii również nie otrzymał oczekiwanej roli. Zamiast być jednym z liderów stołecznego zespołu, oglądał mecze z ławki rezerwowych. W końcu trener Marek Papszun mu podziękował, a Górnik zaufał i dał regularną możliwość gry.

Zabrze przytula Gdańszczanina

Na Górnym Śląsku rodowity Gdańszczanin powoli odbudowuje swoją pozycję, odwdzięczając się Trójkolorowym za zaufanie. Na Roosevelta 22-latek stał się ważnym ogniwem drugiej linii i coraz częściej dostaje odpowiedzialne zadania. Ma coraz większy wpływ na budowanie akcji i kontrolowanie tempa gry. W szóstym meczu w zabrzańskich barwach - 1:0 z Cracovią - zdobył swoją trzecią bramkę. Co ciekawe, trzecią z... karnego. Do tego dołożył asystę w starciu Superpucharu Polski z Lechem oraz bramkę w eliminacjach Ligi Europy z Ferencvarosem - a jakże - z „jedenastki”. - Sam jestem ciekaw, jak duży potencjał w nim jeszcze drzemie. Na razie gra bardzo dobrze i pojawia się na boisku we wszystkich meczach – chwali z uśmiechem swego kreatywnego rozgrywającego trener Michal Gasparik.

Zbigniew Cieńciała

Fot. Krzysztof Porębski/Pressfocus.pl