Strop

Z DRUGIEJ STRONY - Paweł Czado

Przed nami najważniejszy pojedynek czterolecia reprezentacji Polski. Rzadko w fazie eliminacyjnej zdarza się, że od jednego meczu zależy dosłownie wszystko. Wóz albo przewóz, w dodatku w barażu o mundial. Plus taki, że reguły wyjątkowo proste: wygrywasz - jedziesz. Przegrywasz - zostajesz.

Zwykli - w sensie: "nieinteresujący się sportem" - ludzie tego nie wiedzą, ale gdy człowiek jest kibicem, do głowy przychodzą mu codziennie tysiące myśli. Tak jest i teraz. Czy w meczu ze Szwecją Oskar Pietuszewski nie powinien wyjść w podstawowym składzie? Czy w porównaniu do spotkania z Albanią nie powinniśmy jednak wyjść bardziej defensywnie? Czy w Szwecji powinniśmy czekać spokojnie na rozwój sytuacji, czy jednak zaskoczyć rywali frontalnym atakiem w pierwszych minutach, po to, by zdobyty na początku gol ustawił mecz? Mamy powody do niepokoju, czy raczej spokoju? Czy oglądać się na kontuzje u Niebiesko-żółtych, czy raczej nie przywiązywać do tego wagi? Czy na papierze mamy lepszych zawodników od przeciwnika, czy ich forma i mobilizacja są wystarczające? Jakim taktycznym podstępem moglibyśmy oszukać i zaskoczyć Szwedów? Czy uda się utrzymać spokój z tyłu i rozwagę w środku? Cóż, tego rodzaju pytania wypełniłyby bez problemu cały ten numer, stop!

Króciutko, co sam sądzę. Zdaję sobie sprawę, że zwycięstwo w przebojowym stylu jest lepsze niż w marnym. Ja już jednak jestem bardzo wiekowy więc... mam zaniżony poziom potrzeb. Mnie wystarczy zwycięstwo w marnym stylu, nawet odniesione ze świadomością, że styl marny wystarczy jedynie, gdy daje efekt. Wszystko jest energią. Lepiej tracić według mnie niezbędne minimum niż maksimum - tylko dlatego, że daje podziw. Oczywiście wszystko jest kwestią możliwości, ja chcę wierzyć jednak, że te w przypadku naszej kadry mogą zadziwić. Jeszcze coś: awans w marnym stylu na mundial nie oznacza marnego występu na mundialu - i odwrotnie. Przykładów z przeszłości jest wiele.

A Szwedzi? Z nimi zawsze było trudno. Osobista impresja: w 1999 roku płynąłem promem przez Bałtyk na mecz w ramach eliminacji do mistrzostw Europy. Prom był wielki, ale barek z alkoholem jednak mały. Tłum polskich kibiców stał w pomieszczeniu gdzie sprzedawano wódkę, mocno ściśnięty jak sardynki i być może w ramach rozładowania stresu zaczął gromko skandować hasła sławiące polski futbol. Miarowo przy tym uderzał pięściami o niski strop. No i nagle ten strop odpadł... Nikomu nic się na szczęście nie stało, ale szwedzka obsługa patrzyła wtedy na Polaków jak obywatele Rzplitej patrzyli z pewnością na Szwedów w 1655 albo 1702 roku.

Wyjazd od strony sportowej wspominam bardzo źle. Tak hołubiona przez media centralne drużyna trenera Janusza Wójcika skończyła jak można było się spodziewać. To był na szczęście jego ostatni mecz jako selekcjonera...

Zła passa nie trwa jednak wiecznie. Prawie dokładnie cztery lata temu w barażu o poprzedni mundial Polacy wygrali na Stadionie Śląskim właśnie ze Szwecją i awansowali jej kosztem na mundial. Byłem oczywiście, cieszyłem się jak głupi. Dobre zawsze przychodzi po złym, a złe po dobrym. Pytanie brzmi: czy uda się podtrzymać ogień? Czy dobre zostanie z nami jeszcze tym razem? Kibic ma to do siebie, że wierzy zawsze, bez względu na okoliczności.

Do boju!