Rozwojowa seria

Katowiczanie grają niezwykle widowiskowo, co potwierdza wynik i przebieg ich ostatniego meczu w Siewierzu. Po 20 minutach przegrywali z Przemszą, by zwyciężyć 5:3! – Takiego meczu w swojej przygodzie z seniorską piłką sobie nie przypominam – mówi Rafał Bosowski. – Miesiąc temu po szalonym spotkaniu zremisowaliśmy z Rekordem II Bielsko-Biała 5:5, ale taki rollercoaster jak w minionej kolejce przeżyłem po raz pierwszy. Przemsza to naprawdę dobry zespół i widać pracę trenera Michała Chmielowskiego. My także jednak tworzyliśmy sytuacje i to trzybramkowe prowadzenie gospodarzy nie było efektem ich wyjątkowej dominacji. Po prostu niemal wszystko im wpadało. Z powodu problemów z urazami przeszliśmy na ustawienie 4-3-3, poświęcając mu cały mikrocykl, ale nie zdało to egzaminu. Po czerwonej kartce z ROW-em Rybnik oglądałem ten mecz z trybun, więc zbiegłem w kierunku sztabu szkoleniowego i podpowiedziałem, żeby z tyłu przejść na trójkę. Tomka Wrozę przesunęliśmy do obrony, a na wahadłach uruchomiliśmy chłopców z rocznika 2006, Maćka Józefowa i Dominika Całkę. Pozamykaliśmy przestrzenie, przez które straciliśmy gole, ale najważniejsze było to, że mimo 0:3 czuliśmy, że ten mecz jest do wyciągnięcia. Tym bardziej że od 32 minuty rywali było o jednego mniej i zaczęliśmy stwarzać coraz więcej sytuacji. W przerwie dokonaliśmy dwóch zmian, żeby wzmocnić ofensywę i ten nasz młody zespół – mający ośmiu młodzieżowców w jedenastce – bardzo dobrze sobie poradził w tej trudnej sytuacji. Niejeden raz pokazywaliśmy boiskowy charakter i w Siewierzu ten „piąty bieg” – wrzucony przez nas po godzinie gry – zaowocował zwycięstwem. Cieszy też, że kolejny raz zmiennicy poderwali zespół. Chłopcy bardzo mocno pracują i dzięki zdrowej rywalizacji wchodzący piłkarze naprawdę dają dużą jakość. Nie schowaliśmy nikogo do szafy, tylko staraliśmy się na ten ciężki sezon przygotować wszystkich ludzi na sto procent, a rezerwowym poświęcaliśmy szczególnie dużo czasu i wszyscy z tego teraz korzystamy.

Ta korzyść mierzona jest w liczbach. Rozwój po 14 kolejkach ma 29 punktów oraz największą – wraz z rezerwami Rakowa – liczbę strzelonych goli (39). Tyle że pod względem straconych bramek tylko dwie drużyny są gorsze. – Patrząc w tabelę, widzimy… że przed nami jeszcze 24 mecze – przypomina trener Bosowski. – Jesteśmy spokojni i mamy w klubie chłodne głowy. Słowo „awans” nas nie przeraża, bo nasi zawodnicy są coraz starsi i dojrzalsi. Gdy w 2020 roku zaczynali grać w IV lidze, mieli 16 lat, a teraz mamy „pełnoletnią” drużynę, bo chłopcy – choć są jeszcze młodzieżowcami – mają już ponad sto występów na tym poziomie, więc od nich wymagamy. Olaf Baranowicz 12 października, czyli na meczu z ROW-em, w dniu 18. urodzin, usłyszał, że ma już grać jak senior. Nie boimy się III ligi, bo czego? Granie w piłkę ma być fajną przygodą, która bawi i cieszy, ale ma też rozwijać, więc trzeba się jej poświęcić i podporządkować wszystko, żeby spełniać marzenia. Czekamy na kolejny fajny mecz, tym razem domowy z Victorią Częstochowa (sobota, 11.00 – przyp. red.), który również zobaczę z trybun, a na ławce usiądą moi współpracownicy. Szymon Hojeński, Kamil Pągowski i Marek Kolonko bardzo dobrze się spisali w Siewierzu, więc liczę na ciąg dalszy. Trzeba też podkreślić efekty pracy Jakuba Pawlika, trenera przygotowania motorycznego; na meczach nie schodzimy poniżej swojego pułapu. GPS-y, bo zawodnicy są monitorowani, pokazują, że przebiegają po około 12 kilometrów i to z dużą liczbą sprintów, co jest bardzo ważne. Ale musimy nad tym ciągle pracować, żeby osiągać lepsze wyniki, których wymaga większa piłka, bo pod tym kątem pracujemy w Rozwoju i czekamy na kolejne awanse naszych wychowanków do wyższych lig.

Jerzy Dusik