Papszun gwarantuje punkty!

Obecny sezon jest zdumiewający na wielu płaszczyznach, dla wielu klubów. Także dla Legii. Nie rozumiem, jak przy takim potencjale jej byt zagrożony był tak długo, uratowała się dopiero w końcówce. A pan?

Jakich? Co było słabością Legii, która sprawiała tę mizerię?

- Po pierwsze - zatrudnienie trenera Iordanescu okazało się ewidentną pomyłką, nie poradził sobie. Po drugie - tak długie stawianie na Inakiego Astiza po odejściu Rumuna też niczego dobrego drużynie nie przyniosło. Po trzecie -  zawiedli konkretni zawodnicy na konkretnych pozycjach. To efekt błędnych decyzji transferowych.

Kogo ma pan na myśli?

- Pozycję bramkarza i napastnika. Kacper Tobiasz nie był bramkarzem, który umiałby własnymi interwencjami -takimi, które naprawiałyby błędy popełnione przez kolegów z pola - przesądzać o korzystnym dla Legii wyniku meczu. Z kolei Mileta Rajović nie był napastnikiem, który gwarantował odpowiednią liczbę bramek w meczach z rywalami na wysokim poziomie. 

Jednak w pewnym momencie w Legii pojawił się Marek Papszun. Czy można powiedzieć, że rzeczywiście uratował Legię przed degradacją? Czy gdyby nie przyszedł, groźba spadku mogłaby się spełnić?

- Tak, oczywiście! Zatrudnienie go to świetny ruch, mówiłem o tym od początku. To pragmatyk. Jego Legia nie gra pięknie, ale robi to,co do niej należy, zwłaszcza w tej trudnej sytuacji, czyli punktuje. Wcześniej pobiła niechlubny rekord 12 meczów z rzędu bez zwycięstwa, ale potem, za Papszuna, miała z kolei serię 10 spotkań bez porażki. Owszem, bardzo ostro potraktował ją Lech, nie była w stanie mu się przeciwstawić, ale to był wyjątek i jedyna taka klęska za tego trenera.  

Co pana w grze Legii w tym sezonie szczególnie denerwowało, a co mogło się podobać?

- Nie podobała mi się nieskuteczność. Z kolei robi na mnie wrażenie, jak potrafi grać obecnie pressingiem, jak zachowuje się po stracie piłki. W tej chwili nie jest wcale łatwo Legii strzelić bramkę.

Czy był jakiś zawodnik, który panu w tym nieszczęsnym sezonie jednak się podobał?

- Hmmm... (dłuższa chwila namysłu). To trudne pytanie, rzeczywiście... Chyba Juergen Elitim. W ostatniej części sezonu prezentował formę, która sprawiała, że był rzeczywiście przydatny.

Zgodzi się pan z opinią, że nic dwa razy się nie zdarza, tym bardziej z rzędu, że trudno uwierzyć by następny sezon wyglądał dla Legii podobnie?

- Rzeczywiście, trudno mi to sobie wyobrazić. Nowy sezon, nowe nadzieje... Osoba Marka Papszuna gwarantuje, że będzie to raczej zespół walczący o czołowe miejsca w lidze. Nie mówię, że o mistrzostwo, ale Papszun gwarantuje to, co najważniejsze dla drużyny właściwie w każdej sytuacji - czy to na górze, czy na dole: punktowanie! Owszem, przydałyby się dwa-trzy transfery, ale nawet w obecnym składzie ten zespół z tym trenerem powinien prezentować się w następnym sezonie już znacznie lepiej. 

Rozmawiał Paweł Czado

Cezary Kucharski

ur. 17.02. 1972 roku

Kluby: Orlęta Łuków (do 1990), Siarka Tarnobrzeg (1990-94), FC Aarau (1994-95), Legia (1995-97), Sporting Gijon (1997), Legia (1998-99), Stomil Olsztyn (1999-00), Legia (2000-03), Iraklis Saloniki (2003-04), Górnik Łęczna (2004-05), Legia (2006). 

Sukcesy: mistrzostwo Polski (2002, 2006), Puchar Polski (1997), Puchar Ligi (2002), 17-krotny reprezentant Polski / 3 gole. Uczestnik mistrzostw świata w 2002 roku. 

Cezary Kucharski