Młodość

Z DRUGIEJ STRONY - Paweł Czado

Wydaje się, że mecz ze Szwecją jest symbolicznym zamknięciem pewnej epoki i otwarciem następnej. Zmiana pokoleniowa staje się faktem, a spotkanie we Wrocławiu jest tego symbolem. Za bohaterów dnia uznać można dwóch zawodników, o których jeszcze niedawno, tak szczerze, nikt nie pomyślałby w kontekście pierwszej reprezentacji Polski. Jeden strzelił, i to jak! Drugi łapał, i to jak! Robert Lewandowski na ławce bił brawo. Łukasz Skorupski przed telewizorem bił brawo. Jeśli oglądał oczywiście... 

Żartobliwie można stwierdzić, że tym razem Jan Urban zdecydował się na wystawienie w podstawowym składzie Piotra Zielińskiego z... czeredą wnuków. Zauważcie Państwo: w składzie na Szwecję znalazło się ledwie dwóch piłkarzy urodzonych w XX wieku! Oprócz Zielińskiego - jeszcze Jan Bednarek. Jest ewidentnie kwestią bliższą niż dalszą, że wkrótce wyginą ostatnie hasające po reprezentacyjnych łąkach XX-wieczne triceratopsy. Takie jest życie... W futbolu zawsze dziękuje się zasłużonym, a przyklaskuje uzdolnionym. 

Można to spotkanie rozpatrywać na dwa sposoby - pod kątem strategicznym i estetycznym. Pod kątem strategicznym cel został osiągnięty. Zostajemy na tym nieszczęsnym drugim poziomie Ligi Narodów, ciągle nie mogę zaakceptować faktu, że debilny regulamin wprowadzony przez UEFA utrudni nam eliminacje do Euro, bo nie będziemy losowani w pierwszych dwóch koszykach. Ale tak szczerze - nie przejmuję się. Nowa reprezentacja Polski, ze świeżą krwią jest, w stanie awansować do Euro  bez oglądania się na cokolwiek. 

Wygląda na to, że przez lata przyzwyczailiśmy się do pewnych nazwisk, jakby nie wierząc, że ktoś mógłby ich zastąpić. No to fakty: czy Sławomir Abramowicz może pretendować do miana podstawowego bramkarza reprezentacji Polski? Czy Kacper Potulski może pretendować do miana podstawowego stopera reprezentacji Polski? Czy Kacper Reguła może pretendować do miana podstawowego pomocnika reprezentacji Polski? Czy Adrian Benedyczak może pretendować do miana podstawowego napastnika reprezentacji Polski? Czy możemy spodziewać się zupełnie nowego kręgosłupa reprezentacji Polski? No właśnie... Ten mecz we Wrocławiu jest również o tyle ważny, że w mojej opinii rozstrzyga, kto będzie prowadził reprezentację Polski podczas najbliższych eliminacji Euro. Odebranie posady Janowi Urbanowi byłoby zwyczajnie niemądre i tyle w temacie.

Pod kątem estetycznym zawsze można narzekać, z pewnością będą czynić to nieprzychylni selekcjonerowi. Zwrócę jednak uwagę na dwa fakty: technika przy złożeniu się do strzału Benedyczaka była na światowym poziomie, Leonardo da Vinci z chęcią by to namalował. Kilka parad Abramowicza było na światowym poziomie. Rembrandt z chęcią by to namalował - jeśli Matejko z Wyspiańskim by mu pozwolili. 

Oczywiście - wiele można poprawić, jak prawie zawsze. Byli piłkarze, którzy nas oczarowali, ale i byli tacy, którzy nas rozczarowali. Tomasz Kędziora z pewnością będzie chciał o tym meczu zapomnieć (jaki błąd we własnym polu karnym - całkiem jak w meczu LZS Maciora - Żołędnik Dąbrówka Mazowiecka), a Sebastian Szymański z pewnością będzie chciał... nie pamiętać (żałość, że tak bajeczne przyjęcie zakończyło się takim strzałem).

Jeszcze jedna uwaga, mnie osobiście pokrzepiająca. Wydaje się, że nasz selekcjoner wcale dał szansy wszystkim młodziakom, którzy nadawaliby się do gry  na poziomie reprezentacyjnym. Kto wie, czy tuż za widnokręgiem nie czają się już następni. Mam przekonanie graniczące z pewnością, że... tak. Tak! Byle do wiosny.

Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się