Kobiety też są zachwycone

Jak to się stało, że piłka nożna znalazła miejsce na deskach waszego teatru? Choć zarówno teatr, jak i futbol bazują na emocjach, to wydaje się, że z opowieści o piłce nożnej nie jest łatwo zrobić spektakl.

- Rzeczywiście, bardzo trudno. Pomysł wziął się stąd, że przyszedł do nas z pomysłem Piotrek Ratajczak, który jest wybitnym reżyserem. Wcześniej wspólnie z Asią Glińską, moją wspólniczką, dawaliśmy mu różne propozycje repertuarowe: może byś to zrobił, a może tamto... A on w pewnym momencie mówi do nas: „dziewczyny, proszę was, dajcie mi zrobić spektakl o piłce nożnej”. Musi pan wiedzieć, że on jest wręcz oszalałym fanem piłki nożnej, naprawdę zwariowanym. I kiedy z pasją zaczął opowiadać o pomyśle na spektakl, to uznałyśmy, że nie mamy wyjścia...  Powiedziałyśmy: „dobra, to róbmy...” Kiedy Piotrek wyszedł zadowolony z tego gabinetu, spojrzałyśmy na siebie z obawą. „Matko, kto na to przyjdzie?!” Kibice stadionowi do nas nie przyjdą... Zasada generalnie jest taka, że to kobiety głównie chodzą do teatru i zabierają ze sobą swoich partnerów. A przecież kobiety generalnie za piłką nożną nie przepadają. Mówimy sobie: „Rany boskie, co to będzie, co to będzie?” Ale nie było odwrotu. I dobrze! Najpierw przedsięwzięcie zaczęło nabierać kształtów scenariuszowych, a potem obsadowych. Zaczęły się próby i wtedy zrozumiałyśmy, że ma to szanse powodzenia. I to nawet duże! Okazało się, że nikt się nie pomylił. Ten subiektywny wybór scenarzysty Piotra Rowickiego i reżysera Piotra Ratajczyka był bardzo trafny, spektakl przemówił do widza. Jest wśród bohaterówchoćby Ernest Wilimowski, o którym, muszę się przyznać, wcześniej nie słyszałam. Myślę, że reżyserowi udało się uchwycić skomplikowane losy gwiazd naszej piłki, także, a może przede wszystkim, osobiste. Tak naprawdę piłka nożna jest w tym spektaklu próbą opowiedzenia o nas, o Polakach...

Piłka nożna tłumaczy świat...

- Jak najbardziej. Spektakl pokazuje, jak potrafimy wynieść pod niebiosa ludzi, którzy odniosą sukces, jak wtedy się z nimi identyfikujemy, a wystarczy jeden słabszy mecz albo w ogóle występ jakiegokolwiek innego sportowca, choćby Igi Świątek, a zaraz potrafimy na przegranych zrzucić największy hejt...

Problem polega na tym, że my - aż do przesady - uwielbiamy oceniać i często w tych ocenach jesteśmy nie tyle kategoryczni, co czasami wręcz bezlitośni...

- To nie jest jedynie polska cecha, ale rzeczywiście: sportowcy muszą mierzyć się z ogromną presją. Oglądałam dokument o Davidzie Beckhamie i przekonałam się, że sławny sportowiec może być jednocześnie na szczycie, ale i... na dnie. Z taką presją musi sobie radzić.

Jak wasz spektakl o piłce nożnej został przyjęty przez publiczność?

- Muszę przyznać, że świetnie. Jeździmy z nim po całej Polsce. Nawet kobiety, które przypadkiem go obejrzały, wrzucają potem do sieci gorące rekomendacje. To jest bardzo fajne (uśmiech).

Aktorzy też mają dobrą zabawę, tworząc ten spektakl.

- No tak! Udało nam się zgromadzić rzeczywiście świetną obsadę... Wszyscy bardzo się zaangażowali i efekty są świetne. Sama naszej ligi nie oglądam, ale kiedy jest mundial, czy mistrzostwa Europy,to oglądam prawie wszystko. Lubię dobrą piłkę! A z naszą polską różnie bywa...

Rozmawiał Paweł Czado