Już po balu panno Lalu

Przed tygodniem obiecałem refleksje po tradycyjnej gali, na której ogłoszono werdykt, kto został najlepszym polskim sportowcem roku 2024. Gwoli sprawiedliwości zaznaczę, że organizatorem tego mocno osadzonego w naszej sportowej rzeczywistości plebiscytu jest odwieczny, życzliwy konkurent naszej gazety, czyli warszawski „Przegląd Sportowy”. Jako dziennikarza stołecznego oddziału „Sportu” łączyły mnie z kolegami z konkurencji przyjacielskie relacje i wzajemny szacunek.

Dziennikarską karierę zaczynałem zresztą w krakowskim „Tempie”, gdzie dostojny szef Jan Rotter nauczył mnie zasad etyki zawodu. Nie podkradaliśmy sobie tematów ani rozmówców, co dziś w dobie dziennikarstwa internetowego jest powszechną praktyką. Co więcej, bez informowania przełożonych ktoś ze „Sportu” zastępował w obowiązkach niedysponowanego kolegę z PS, bywało i odwrotnie. Takie to były czasy, że dziennikarze sportowi stanowili jedną wielką rodzinę w najlepszym tego słowa rozumieniu. Pisałem w „Tempie”, „Sporcie” i kilku innych tytułach, z węgierskim „Nepsportem” włącznie, ale „Przegląd Sportowy” mnie ominął. Nie poznali się na moim talencie, albo może wprost przeciwnie - poznali? Darzę ten tytuł szacunkiem i sentymentem z młodzieńczych moich lat, a słynną jajecznicę na zakończenie Balu Mistrzów Sportu jadłem o szóstej rano jeszcze w czasach, gdy jajka były po 10 groszy za sztukę. To już nie ta gala co kiedyś, gdy wybitni sportowcy stanowili większość na sali, gdy do Ireny Szewińskiej i Jerzego Kuleja ustawiała się długa kolejka łowców autografów. Telefonów komórkowych wtedy nie było, więc i o selfiki nie proszono. Dziś sportowcy są rodzynkami w tłumie celebrytów maści wszelakiej, sponsorów, bywalców imprez. Takie czasy, nie tylko w sporcie. Kiedyś do SPATIF wchodzili tylko ludzie teatru i filmu, dziś może wejść ktokolwiek z grubym portfelem. W lożach na największych polskich stadionach trudno pogadać o sportowym widowisku. Pojawiają się wszyscy krewni i znajomi królika rodem z „Kubusia Puchatka”, firmowi kierowcy, gońcy, sekretarki, kumple szefa. Do przerwy jeszcze jakoś wytrzymują, po pauzie wymiękają, a po imprezie zapytani o wynik końcowy mają kłopot z odpowiedzią. I to z wielu powodów. Wyniki ostatniego plebiscytu wzbudziły więcej komentarzy niż poprzednie. Do dyskusji włączył się sam Zbigniew Boniek, tym razem krytycznie. Faktycznie nieobecność na podium takich gwiazd jak Iga Świątek i Bartosz Zmarzlik prowokuje pytania o słuszność wyboru. Ale taki plebiscyt nie może być obiektywny, to bardziej konkurs popularności niż werdykt typu „szkiełko i oko”. Trzeba to zaakceptować, pogratulować wspaniałej Aleksandrze Mirosław i jej mężowi, trenerowi roku.

Za rok będzie ciekawiej, bo w 2025 nie mamy Igrzysk Olimpijskich, a to wiele zmienia. Olimpijskie złoto ma ogromną wartość, triumf naszej mistrzyni wspinania się na ściance najlepiej tego dowodzi. Teraz większego znaczenia nabiorą triumfy w mistrzostwach świata i Europy w różnych dyscyplinach, w indywidualnych także rekordy życiowe. Liczyć się będzie także popularność dyscypliny. Kochane w Polsce żużel i skoki narciarskie w wielu krajach uważane są za niszowe. Z kolei uwielbiana gdzie indziej piłka wodna, krykiet i polo w Polsce są niezauważalne.

Od wielu lat pierwsze tygodnie roku mobilizują miliony Polaków do wspierania WOŚP Jerzego Owsiaka. W różnej to się dzieje formie, ja najbardziej cenię osobisty udział w imprezach, a nie tylko wrzucanie monety czy banknotu do puszki z serduszkiem. Trochę to smutne, że tysiące lokalnych akcji organizowanych bez organizacyjno-medialnej machiny nikną w cieniu Wielkiej Orkiestry. A przecież Owsiak nie jest jeden, ceńmy bezimiennych bohaterów organizujących akcje na ratowanie dziecka sąsiada, przyjaciela, krewnego. Jak co roku ruszyłem na szlak wiodący przez wioski i miasteczka, by skromnie wspomóc takie inicjatywy. Tego nauczył mnie sam Kazimierz Górski. Trenera Tysiąclecia wielokrotnie pytano dlaczego jeździ do tych „dziur”? A on z uśmiechem odpowiadał, że jeździ wszędzie tam, gdzie go zapraszają dobrzy ludzie.

Skoro o wielkich trenerach mowa, to trudno przemilczeć rocznicę objęcia kadry przez Antoniego Piechniczka. To wspaniały człowiek, trener, pedagog. Jego wiedza i kultura osobista stanowią świetną wizytówkę polskiego futbolu. Czytając niektóre wredne komentarze dotyczące Piechniczka aż chce się powtórzyć za wielkim Stanisławem Lemem: „dopiero po wynalezieniu internetu dowiedziałem się ilu kretynów żyje na tym świecie”. Hejt jest groźniejszy niż rak, dżuma i cholera razem wzięte. Ludziom rozsądnym, jak Czytelnicy „Sportu”, pozostaje obojętność, pogarda i lekceważenie hejterów, dyskutowanie z pewnymi typami to jałowe zajęcie.

Mecze turnieju „Spodek Super Cup 2025” poprowadzili, od lewej: Szymon Marciniak, Piotr Lasyk, Sebastian Jarzębak, Leszek Lewandowski i Michał Listkiewicz. PAP/Michał Meissner

Za mało mówimy o futsalu, pięknej odmianie futbolu. Na parkietach tyle się dzieje w każdej chwili, niektóre zagrania zapierają dech w piersiach. Górny Śląsk od zawsze dominował w tej grze, zanim jeszcze nazwano ją futsalem. Gliwice i Bielsko-Biała stały się inspiracją dla innych. Dziś w Fogo Futsal Ekstraklasie mamy aż czterech przedstawicieli tego regionu. Do wspomnianych dołączyły Katowice i Ruda Śląska, a do awansu na najwyższy szczebel szykuje się Ruch Chorzów, dzielnie walczą Tychy. Szczerze Ślązakom kibicuję, bo wiem ile wysiłku w promocję futsalu tu włożono, a pionierem był niestrudzony Roman Sowiński.

Rod Stewart ukończył 80 lat. Z tej okazji planuje... 60 koncertów na żywo, w tym 2 w Polsce. Istny gigant, kocham jego śpiew i miłość do futbolu, członkostwo w legendarnej Tartan Army, fanatycznej grupie kibiców reprezentacji Szkocji. Inny tytan rockowej sceny, Elton John, sprawił, że prowincjonalny Watford stał się postrachem gigantów. W obu przypadkach o futbolowej pasji zdecydowały tradycje rodzinne. Z dziada na ojca, z ojca na syna, z syna na wnuka. Skoro o muzyce, to nie mogę przemilczeć występu Śląskiej Grupy Bluesowej w moim ulubionym Blues Clubie w Gdyni. Grali pięknie, a atmosfera była lepsza niż na meczach reprezentacji Polski na stołecznym Stadionie Narodowym. Na szczęście zawiązał się już klub kibica Biało-czerwonych. Inicjatorem był młody sędzia Adrian Karwatiuk z Włodawy na Lubelszczyźnie. Życzę powodzenia, w sennej atmosferze tworzonej przez „Grażyny i Januszów” słabo się kadrę ogląda, niekoniecznie z winy piłkarzy. 

Miniony weekend spędziłem z gwizdkiem na boiskach katowickiego Spodka i hali w Skierniewicach. Fantastyczne przeżycia i ciekawostki zza kulis opiszę za tydzień.

Po napisaniu tego felietonu doszła do mnie smutna wiadomość o śmierci Andrzeja Kraśnickiego, długoletniego Prezesa ZPRP i PKOl, kiedyś dobrego szczypiornisty. O zmarłych przeważnie mówimy dobrze, ale o Andrzeju mówiono tylko dobrze przez całe Jego wspaniałe życie. On niósł dobro, był dobrą personifikacją. Ciepły a charyzmatyczny, zdystansowany a serdeczny, wymagający a empatyczny. Z charakteru bardzo mi przypominał Kazimierza Górskiego. Pod koniec zbyt wcześnie zakończonego życia spotkał Andrzeja afront ze strony ówczesnego wysokiej rangi polityka, zmuszono go do rezygnacji z funkcji Prezesa PKOl, potem przyszła nagle straszna choroba. Nie zasłużył sobie na taki epilog.