Jestem zdruzgotany

Z DRUGIEJ STRONY - Mariusz Rajek

Złość, ogromne wnerwienie czy inne bardziej dosadne popularne polskie słowo na „w” oddające silne wzburzenie, ale niekoniecznie do pisania w poważnej gazecie, byłoby tu pewnie bardziej adekwatne, choć niestety i tak nie oddawałoby istoty problemu: gdzie znalazła się nasza piłka w reprezentacyjnym wydaniu? Choć pewnie nie tylko w nim.

Postawa polskich kopaczy (bo na tytuł piłkarza trzeba zasłużyć) ubierających koszulkę z orzełkiem sprawia, że można poczuć się całkowicie rozbitym, zezłomowanym, pozostawionym w poczuciu wielkiej beznadziei, choć mimo wszystko jeszcze nie obojętnym. Obojętność rażącą można poczuć jednak z – nomen omen – drugiej strony...

Obojętność polskiego piłkarza sięgnęła dna, choć chyba próbuję jeszcze je rozłupać i sprawdzić, co jest niżej. Obojętność na to, co pokażą na boisku, obojętność na wynik, obojętność na to, co napiszą czy powiedzą o nich dziennikarze i chyba ta najgorsza z obojętności - na to, co czują i czasem wykrzyczą do nich kibice. Obecna reprezentacja to przedstawiciele ludzi zdegenerowanych. Nie można inaczej określić zawodników, dla których reprezentacja, to jak będzie postrzegana i jakie miejsce będzie zajmować w piłkarskim świecie, nie mają kompletnie żadnego znaczenia. Właśnie osunęliśmy się w rankingu FIFA na 39. miejsce, wyprzedziły nas Węgry oraz DR Konga. Za chwilę możemy wypaść z 40-stki. Jest bardzo źle, ale może być gorzej…

We wtorek możemy spaść na ostatnie miejsce w swojej grupie Ligi Narodów, co zepchnie nas już w totalną otchłań piłkarskiego piekła, czyli konieczność gry w barażach o zachowanie miejsca w europejskiej drugiej lidze. Do trzeciego koszyka, który skazuje nas na ciężka przeprawę eliminacyjną w walce o EURO 2028, na które pojedzie pół kontynentu, już spadliśmy.

Po takim występie jak w Bukareszcie resztki twarzy można próbować ratować dobrym pijarem, swoistym lakierowaniem trupa w mediach. Reprezentanci Polski (poza nielicznymi wyjątkami, jak Robert Lewandowski czy Sebastian Szymański), w sposób ostentacyjny i z poczuciem buty olewając WSZYSTKICH dziennikarzy, zmarnowali nawet tę szansę. Mają to gdzieś, bo przyjazd na kadrę to dla nich fajny, bezproblemowy i bezambicjonalny przerywnik od gry w klubie, gdzie na podobną postawę na boisku i poza nim pozwolić sobie nie mogą, bo mogłyby na tym ucierpieć ich konta bankowe. „Myślę, że nie stało się nic” – tytuł popularnej w końcówce lat 90. piosenki Wilków - to myśl przewodnia kopaczy bez większych zasad, dobrych wzorców i poczucia wstydu.

Nie było mi dane, jak starszym kolegom z redakcji, urodzić się w najlepszych czasach polskiej piłki. Dla mojego pokolenia „tą" reprezentacją była drużyna Jerzego Engela. Awans na mundial w 2002 roku był wtedy wydarzeniem z pogranicza kosmosu. Tamta repra, a także późniejsze Pawła Janasa, Leo Beenhakkera, Adama Nawałki czy nawet Czesława Michniewicza, były jednak na zupełnie innym poziomie mentalnym, poczucia dumy narodowej czy zwykłej sportowej ambicji. Współczuję urodzonym w XXI wieku „zetkom”. Trafiliście na wyjątkowo podłe reprezentacyjnie czasy. Zakochać się w kadrze obecnie jest bardzo ciężko.

Pamiętam pusty Stadion Śląski na meczu ze Słowacją w październiku 2009 po fatalnych eliminacjach na mundial w RPA. Czy we wtorek we Wrocławiu podczas meczu ze Szwecją kibice również powinni „zagłosować nogami”? Do bojkotu nikogo nie namawiam. Niech każdy rozstrzygnie to we własnym sumieniu...

Materiał premium

Dalsza część jest dostępna dla subskrybentów

Odblokuj pełne wydanie i korzystaj bez ograniczeń. Czytaj ekskluzywne wywiady, analizy i felietony sportowe. Słuchaj podcastów oraz oglądaj materiały wideo.

Zobacz pakiety i odblokuj wydanie

Dostęp od 12,50 zł • BLIK / karta • Anulujesz online, kiedy chcesz

Masz już dostęp? Zaloguj się