Feedback

Ten mój angielski, jak mawia Poniedzielski, jest bardziej mój niż angielski, ale co tam. Dziś daję tytuł obcojęzyczny, bo na szczęście każdy magister marketingu i zarządzania, choćby z Siedlec, dobrze go rozumie. Dlaczego akurat z Siedlec? Bo tam jest moja ulubiona placówka oświatowa. Kiedyś tylko Wyższa Szkoła Pedagogiczna, a dziś już pełną gębą uniwersytet. A po drodze z Radzynia do Warszawy mijam także Wyższą Szkołę Biznesu w Łukowie. Też kształci ludzi i daje tytuły, choć – w przeciwieństwie do kuźni polityków-dorobkiewiczów pod łacińską nazwą Collegium Humanum – żaden prokurator się jej nie czepia.
Trzeba zawsze wiedzieć, dla kogo felieton? Kiedyś nieodżałowany Bohdan Smoleń pytał Zenona Laskowika w przedstawieniu „Z tyłu sklepu warzywniczego”: a dla kogo ten wywiad? No to ja też zastanawiam się przy niedzieli, dla kogo ja właściwie tu piszę. A skoro niedziela, to obowiązkowo robię rosół z... felietonem czterojajecznym! 
Przyznaję się uczciwie i bez bicia, nie miałem w 2025 długimi miesiącami żadnego feedbacku, więc poruszałem się trochę w tematach po omacku, ale w minionym tygodniu przyszła zwrotna informacja. A więc... A więc – pała bęc! Pamiętam dobrze memento każdego szanującego się polonisty, ale co tam – ryzykuję.
Wraca do mnie jak bumerang Andrzej Poniedzielski z pomocą:

A ja lubię PZPN. Dawno o nim nie było, a konkretnie, jak powtarza Darek Szpakowski, po raz ostatni w odcinku „Kabanosy i kokosy” z listopada. Opisałem wtedy w nim, jak nasz dzielny zarząd podpisał swego czasu umowę z dziwną spółką o świadczenie usług marketingowych. Prawie do... 2050. Spółka ta, i tak też bywało, że czasami z nikim się nie kontaktowała, a pieniądze za pośrednictwo oczywiście brała. Taka jest bowiem natura... takich firm.
Po lekturze listopadowej zadzwonił ważny gość z centrali piłkarskiej i zapytał wydawcę – kto to jest ten Chromik? Pan Rysio mógł oczywiście odpowiedzieć – Eeee, taki tam dawny rekordzista świata w biegu na 3 km z przeszkodami, ale już nie żyje. Zdenerwował się jednak co nieco, uniósł honorem i odpowiedział: – Jak pan nie wie, kto to jest Chromik, to nie mamy o czym rozmawiać. 
Miłe! Ja nie mam żalu do młodszego pewnie o połowę moich lat „pijarowca” (swoją drogą to piękny termin dla odpowiedzialnego za korzystny obraz towarzystwa niepijących), bo nie mógł czytać tygodnika „Sportowiec” i może na co dzień czyta tylko służbowo wybrane teksty krzywdzące federację w oczach opinii publicznej. Tak trafił do aplikacji „Sportu”. Przepraszam go za to na wszelki wypadek już teraz, ale dziś znowu z cyklu – „Z tyłu związku”. 
Otóż postanowiono jednak rozwiązać tylko z pozoru niekorzystną dla bractwa umowę, bo... inaczej po 31 stycznia stałaby się praktycznie nierozwiązywalna. Ale... Wysłannikom internetowego „Gońca” udało się ustalić to i owo po cichu z dwoma wysoko postawionymi działaczami w strukturze. Oczywiście wszystko „off the record” (ach ten mój namolny i powracający angielski), że PZPN przeczeka chytrze szum wokół sprawy, za jakiś czas wróci do umowy i współpracy ku chwale polskiej piłki. Mnie to przekonuje! A Czytelników? Proszę o szybki feedback! Bo bez tzw. zwrotki przestaję tutaj pisać.

To zdjęcie ilustrowało felieton sprzed ośmiu tygodni, ale jest nadal aktualne, więc... powtarzamy.