Derby przelewają czarę

WYDARZENIE KOLEJKI

Szkoleniowcy muszą się mieć na baczności, gdy zbliża się spotkanie z rywalem z drugiej strony Błoń - zwłaszcza, gdy od dłuższego czasu forma ich drużyn przypomina wynik EKG z powtarzającymi się szczytami i spadkami. W piątek remis był w zasięgu podopiecznych Bartosza Grzelaka, ale czy coś by zmienił? Chyba tylko zwycięstwo na stadionie przy Reymonta - na którym Pasy nie świętowały zdobycia trzech punktów od jesieni 2019 roku - byłoby dla polsko-szwedzkiego trenera deską ratunku. Albo trampoliną do lepszej bliskiej przyszłości, o której przed derbami mówił Mateusz Klich. 

Pracował w trudnych warunkach

Wizyta na Wiśle okazała się ostatecznie impulsem do uruchomienia zapadni, która podsumowała nieudany debiut Grzelaka w naszej lidze. Na wiosnę przychodził, by utrzymać drużynę w ekstraklasie i zrobił to dzięki serii pięciu remisów. Nie mamy jednak prawa pisać, że ekstraklasa - w której punktował poniżej 0,9 punktu na mecz - negatywnie go zweryfikowała. Przyjął propozycję klubu, który od blisko roku targany jest wewnętrznymi sporami, a takie środowisko nie sprzyja spokojnej pracy. Nie każdy trener potrafi zbudować taką atmosferę, że zawodnicy są w stanie pójść za nim w ogień, gdy dookoła wszystko się pali. Kilka lat temu potrafił to zrobić w Wiśle Maciej Stolarczyk, jednak patrząc szerzej na piłkę - w tym naszą ligę - był to jednak wyjątek od reguły. Gdzie nie ma spokoju w gabinetach, tam też przeważnie nie zgadzają się wyniki... Taka prawda. 

Derby i koniec

Kibice Cracovii od dłuższego czasu i coraz głośniej domagali się odejścia Grzelaka. Nawoływania znacznej części społeczności zostały spełnione. Trener napisał w swoich mediach społecznościowych, że decyzja zapadła w czasie spotkania z dyrektorami Arturem Sobiechem i Filipem Trubalskim. Tym Trubalskim, którego przed dymisją z klubu wyrzucił Colak. Prezesa już nie ma, a Trubalski nadal podejmuje decyzje, bo formalnie nie zakończył pracy. Grzelak znalazł się zaś w klubie trenerów wyrzuconych po derbach. Tylko w XXI wieku kilka uznanych w polskiej piłce nazwisk żegnało się z posadą po porażce z Cracovią lub Wisłą. 90 minut, które często waży więcej niż suma kilku innych spotkań w sezonie, przelewało czarę goryczy właścicieli...

W listopadzie lecą głowy

Holender Robert Maaskant, który niedawno objął egzotyczną reprezentację Tuvalu, odszedł w listopadzie 2011 roku po trzeciej porażce z rzędu w lidze i europejskich pucharach. Bogusław Cupiał postanowił wstrząsnąć zespołem po przegranej na stadionie Cracovii, kilka miesięcy po zdobyciu ostatniego jak dotąd mistrzowskiego tytułu. Obowiązki Maaskanta przejął Kazimierz Moskal, a kilka lat później - w listopadzie 2015, w czasie jednej z wielu trenerskich przygód z Białą Gwiazdą - sam musiał pogodzić się ze stratą pracy po nieudanej rywalizacji z Cracovią. Michał Probierz jako jeden z nielicznych pracował i w Wiśle, i w Cracovii. Sukcesy - Puchar i Superpuchar Polski - odniósł w klubie z ul. Kałuży. Ostatnim akordem jego współpracy z Cracovią były przegrane derby na stadionie Wisły w listopadzie 2021 roku.

Ciąg dalszy zapewne nastąpi, być może w listopadzie któregoś roku z przyszłości.

Michał Knura