Czy Urban powinien odejść? Szanujmy się
CZADOBLOG - Paweł Czado
Owszem; szanuję, lubię i doceniam Jana Urbana. Wyznaję to od razu na wstępie tego tekstu, żeby zaznaczyć, że dla dalszej jego treści nie ma to żadnego znaczenia. Chodzi o to, że niektórzy, mierzący własną miarą, mogliby słowa, które padną, uważać za obronę człowieka z powodów osobistych. Tymczasem powody osobiste nie mają tu, bo nie mogą mieć - nic do rzeczy.
A teraz najważniejsze zdanie tego felietonu: Jan Urban powinien pozostać na stanowisku selekcjonera reprezentacji Polski. Nie dlatego bynajmniej, że jest Janem Urbanem. Dlatego, że jako okazała nacja z futbolowymi ambicjami powinniśmy się szanować.
Przyznam, że nie znoszę sytuacji gdy na pochyłe drzewo koza skacze. Irytują mnie śliskie jak wąż sugestie przeróżnych - pożal się boże - influencerów dziennikarskich, sączących w głowy z całkowitą pewnością, że dni Urbana są policzone, bo tak będzie lepiej, bo sobie nie radzi, bo atmosfera wewnątrz kadry jest fatalna, wreszcie: bo tak chce naród, tak chce lud... Wytwarzanie atmosfery całkowicie jakiemuś człowiekowi nieprzychylnej, przy sugestii, że wszystko jest już oczywiście przesądzone, jest jak jad.
A przecież chodzi o kardynalną zasadę, która powinna być sumiennie przestrzegana, a jej nienaruszalność gwarantowałaby jasne dla wszystkich procedury, przy których nikt nawet nie miałby szans komuś innemu ręki umyć. Mogę to powtarzać w kółko: otóż chodzi jedynie (albo "aż") o to, że każdy selekcjoner reprezentacji Polski - o Urbana chodzi jedynie przy okazji - powinien mieć szansę poprowadzenia reprezentacji w pełnym cyklu eliminacyjnym. Zmieniony być powinien dopiero, gdy nie da rady osiągnąć celu, który został ustalony. To cel zawsze taki sam: awans do imprezy finałowej mistrzostw świata lub Europy, potem ewentualnie wyjście na takim turnieju z grupy (choć nasz potencjał i możliwości są względem konkurencji coraz słabsze, warunek więc do dyskusji).
Dlaczego zachowanie tych procedur wydaje mi się ważne? Bo każdy, z każdej strony - PZPN-u, kibiców, selekcjonera, piłkarzy - zwyczajnie wie wtedy, na czym stoi. Każdy jest przygotowany - czy to na ewentualne odejście, czy na szukanie nowych rozwiązań itd. Gdy coś nie wychodzi, gdy rozgoryczenie staje się wielkie, gdy stosuje się nagłe rozwiązania - potem okazuje się najczęściej, że rozwiązania te są zwyczajną prowizorką. Wybierasz bowiem nie z tych kandydatów, z których chciałbyś wybierać, lecz z tych, którzy akurat tu i teraz, w tej chwili - są dostępni. Choćby teraz - w razie zwolnienia Urbana nie przyjdzie trener wypieszczony w marzeniach. Zupełnie inaczej jest, kiedy zasady przedłużenia kontraktu, czy nawet ewentualnego rozwodu, są znane wcześniej, kiedy poczucie nieuchronności daje poczucie sprawiedliwości.
Ktoś powie, że Jan Urban zawalił już przecież eliminacje ostatniego mundialu. No nie! On jedynie nie zdołał ich uratować, bo sam znalazł się na stanowisku w trybie awaryjnym, po odejściu poprzedniego selekcjonera. Urban nie miał możliwości przepracowania całego cyklu eliminacyjnego, czyli odpowiedzialności od A do Z za osiągnięcie celu (nie od R do Z, albo Y do Z).
Pytanie, od którego powinno zależeć wszystko, brzmi: czy Jan Urban ma szansę awansować z reprezentacją Polski na najbliższe mistrzostwa Europy. Cóż, nikt z pełną odpowiedzialnością nie odda głowy za to, że nie zdoła. We wrzaskach pobrzmiewać będzie jedynie niechęć, umiejętność płynięcia z nurtem, chęć zabłyśnięcia lub partykularne interesy... A to przy tak wzniosłej sprawie jak reprezentacja Polski powinno być wyrzucone w czeluść, skąd dochodzi jedynie płacz i zgrzytanie zębów.
