ARABIA SAUDYJSKA

◼ Ostatnie mecze

Arabia Saudyjska grała trzy lata temu na mundialu w Katarze, ale tym razem musiała się mocno natrudzić w eliminacjach, żeby dostać się do mistrzostw w Ameryce Północnej. W drugiej fazie eliminacji (pierwsza jest kwalifikacjami do eliminacji dla słabszych reprezentacji) została wyprzedzona przez Jordanię. W trzeciej rundzie lepsze były z kolei jedenastki Japonii i Australii. Dopiero w czwartej rundzie zespół Herve Renarda wywalczył awans na mundial, wygrywając grupę z Irakiem i Indonezją… tylko dzięki lepszemu bilansowi bramkowemu. 

◼ Historyczny rajd

Opowiadając historię reprezentacji Arabii Saudyjskiej, nie można nie wspomnieć o jednym zawodniku – Said Al-Owairan to człowiek, który sprawił, że Saudyjczycy osiągnęli największy dotychczas sukces. W 1994 roku Arabia Saudyjska debiutowała na mistrzostwach świata, które odbywały się w Stanach Zjednoczonych. W grupie przegrała z Holandią i wygrała z Marokiem. Potrzebowała wygranej w trzecim spotkaniu z Belgią, żeby zapewnić sobie awans do fazy pucharowej z drugiego miejsca. I wygrała 1:0, a wszystko dzięki Al-Owairanowi. Odebrał piłkę na własnej połowie, a następnie ruszył do przodu. Choć rywale próbowali go zatrzymać, on stawiał kolejne kroki mijając ich jak tyczki. W końcu po długim rajdzie dotarł pod bramkę i wpisał się na listę strzelców. Był to jedyny gol w tym spotkaniu. Po wyjściu z grupy Saudyjczycy przegrali ze Szwecją 1:3 w 1/8 finału zmagań.

W kadrze Al-Owairan zagrał 50 spotkań, więc daleko mu do statusu legendy, gdy porówna się go do Samiego Al-Jabera (163 spotkania). Jeśli jednak ktoś go jeszcze pamięta, to tylko z powodu jednego, fenomenalnego gola zdobytego na mundialu. Teraz, z uwagi na to, że mistrzostwa świata znów zawitają do USA, jest okazja do tego, żeby powspominać wyjątkowej urody bramkę piłkarza, który całą karierę spędził w Al-Shabab. Jego trafienie w meczu z Belgami było na tyle ikoniczne, że zasłużył na wyróżnienie w grze wideo EA SPORTS FC (wcześniej FIFA), gdzie nadal można zbudować zespół z Al-Owairanem w ataku, choć przecież karierę zakończył w 2001 roku.